Zmiana zasad zapłaty podatku za podatnika – od 1 października 2026 r. wyższy limit

Nowy limit: 5000 zł zamiast 1000 zł

Ustawodawca podnosi próg kwotowy, do którego podatek może skutecznie opłacić za podatnika inny podmiot. Obecnie jest to możliwe, gdy należność nie przekracza 1000 zł. Od 1 października 2026 r. granica ta wzrośnie do 5000 zł.

Zmiana ma charakter nie tylko kwotowy. W znowelizowanym przepisie zniknie sformułowanie „kwota podatku” na rzecz określenia „wysokość podatku”. Sam mechanizm dokonywania wpłat przez osoby trzecie pozostaje jednak niezmieniony.

Praktyczne konsekwencje podwyżki limitu

Wyższy próg ułatwi regulowanie mniejszych zobowiązań podatkowych w imieniu przedsiębiorców i osób fizycznych. Może to mieć szczególne znaczenie w sytuacjach nagłych, np. gdy podatnik z jakichś powodów nie zdąży sam wykonać przelewu przed upływem terminu płatności.

Zasada ogólna i wyjątki – kto może zapłacić cudzy podatek

Punktem wyjścia w Ordynacji podatkowej jest reguła, zgodnie z którą zobowiązanie podatkowe wygasa przez zapłatę dokonaną przez samego podatnika. Przepisy przewidują jednak od tej zasady wyjątki, wskazując krąg osób i podmiotów uprawnionych do uregulowania cudzego zobowiązania.

Zapłaty mogą dokonać:

• osoby najbliższe podatnikowi – małżonek, wstępni, zstępni, rodzeństwo, pasierb, ojczym lub macocha,
• aktualny właściciel nieruchomości bądź rzeczy obciążonej zastawem skarbowym lub hipoteką przymusową zabezpieczającą dany podatek,
• każdy inny podmiot, jeśli tylko mieści się w ustawowym limicie kwotowym.

Ta ostatnia, najszersza grupa obejmuje np. konkubentów, dalszych krewnych, znajomych, pracowników, wspólników czy kontrahentów podatnika – i to właśnie jej dotyczy podwyższenie limitu do 5000 zł.

Jak prawidłowo opisać przelew?

Aby wpłata została uznana za skuteczną, sama transakcja na rachunek urzędu skarbowego nie wystarczy – kluczowe jest jednoznaczne powiązanie jej z konkretnym zobowiązaniem podatnika. Jeśli opis przelewu nie pozostawia wątpliwości co do tego, czyje i jakie zobowiązanie jest regulowane, wpłatę traktuje się tak, jakby pochodziła od samego podatnika.

W tytule przelewu konieczne jest podanie:

• danych podatnika, za którego opłacany jest podatek,
• jego identyfikatora podatkowego (NIP lub PESEL),
• rodzaju podatku,
• okresu rozliczeniowego, którego dotyczy wpłata,
• kwoty wpłaty.

Gdy zobowiązanie rozliczane jest przez indywidualny rachunek podatkowy, środki należy przekazać na mikrorachunek podatnika – nigdy na mikrorachunek osoby dokonującej wpłaty. Decyduje możliwość jednoznacznego przyporządkowania środków do konkretnej należności.

Szersze rozumienie pojęcia „podatek”

Nowe regulacje nie odnoszą się wyłącznie do podatku wynikającego z rocznego zeznania. Definicja obejmuje również:

• zaliczki podatkowe,
• raty podatku, o ile przepisy dopuszczają taką formę płatności,
• opłaty i inne, niepodatkowe należności budżetowe.

W praktyce oznacza to, że nowy limit znajdzie zastosowanie m.in. do VAT, CIT, PIT, zaliczek na podatek dochodowy, podatku od nieruchomości oraz innych świadczeń mieszczących się w ustawowej definicji podatku.

Podstawa prawna:

• art. 3 pkt 3, art. 59 § 1 pkt 1, art. 60, art. 62b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 622)
• art. 1 pkt 11, art. 35 ustawy z 29 maja 2026 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2026 r., poz. 846)